Oğlum Emir 6 Haziran 2010 tarihinde 05.27de Kocaeli Acıbadem Hastanesinde 3100 gr ve 52 cm olarak normal doğumla dünyaya geldi. Doğduğu zaman her anne gibi benim de endişelerim vardı..Bebeğime bakabilecek miyim, yetecek miyim diye..Bebeklerle ilgili ne kadar çok kitap okusam da, ne kadar bilgi edinsem de belki de annelik içgüdüsü olarak atamadım bu duyguyu içimden..Minik bebeğim büyüdü, 9. ayının ilk gününde ilk dişini çıkardı, oturdu, emekledi, 1. yaşının ertesi günü yürümeye başladı.. O kadar büyük bir mutluluktu ki bunlar benim için. Zaman su gibi akıverdi ve şu an 19 ay 6 günlük küçük bir adam:) İşine gelirse "Annnemmmm" diye yanıma koşan, canı istemezse yüzüme bile bakmayan, her söyleneni anlayan ve söylemeye çalışan, bugünlerde "ı ııhhh!!!" ünlemini kendine ilke edinmiş :) dünyalar tatlısı bir evlat..
Mucize ne diye sorarsanız eğer, bir bebeğin var olup günden güne ona aşık olmanız diye cevap veririm. Öyle birşey ki bu duygu; ne kadar yorulsan da, kızsan da, bazen kendini kötü hissetsen de O'nun gözlerinin içine bakıca, o güzel yüzünü görüp, kokusunu içine çekince yeniden var oluyorsun sanki. Hayat senin için yeniden başlıyor o anda. Taptaze, capcanlı...
Biliyorum bu günlüğü tutmakta biraz geç kaldım ama, bundan sonraki günlerde hep yazacağım inşallah.. Ve günün birinde oğlum kendisi ile ilgili hatıralara buradan ulaşacak.. Onu sevgiyle kucaklıyorum..Mis kokulum benim..İyi ki varsın ve iyiki babanla benimsin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder